Ela
New member
Birçok ailede çocuklara öfkelerini nasıl ifade edecekleri öğretilmez. Özellikle bazı geleneksel aile ortamlarında çocuklardan büyüklerine karşı çıkmamaları, eşlerden aile huzurunu korumaları, çalışanlardan yöneticilerine itiraz etmemeleri beklenebilir.
Bu beklentiler herkeste aynı şekilde görülmez ve belirli bir kültüre özgü de değildir. Farklı toplumlarda, ailelerde ve kurumlarda benzer davranış kalıpları farklı biçimlerde ortaya çıkabilir.
Örneğin bir çalışan, yöneticisinin gerçekçi olmayan bir teslim tarihi belirlediğini düşünmesine rağmen “Bu süre mümkün değil.” diyemeyebilir. Bunun yerine işi kabul eder, ardından gerekli adımları geciktirir veya sürekli küçük sorunlar yaşar. Yönetici çalışanın isteksiz olduğunu düşünürken çalışan, itiraz etmenin kariyerini tehlikeye atacağından korkuyor olabilir.
Benzer bir durum aile içinde de yaşanabilir. Bir kişi, istemediği bir davete doğrudan hayır diyemediği için son anda gitmekten vazgeçebilir. Böylece hem isteğini açıkça ifade etmemiş hem de diğer kişinin planlarını aksatmış olur.
Burada tarihsel ve toplumsal açıdan üzerinde durulması gereken nokta şudur: İnsanların duygularını ifade etme biçimleri yalnızca kişisel tercihlerinden ibaret değildir. İçinde bulundukları güç ilişkileri, toplumsal beklentiler ve açıkça konuşmanın olası sonuçları da bu biçimi etkileyebilir.
Öte yandan bu durum, dolaylı davranışların her zaman haklı veya zararsız olduğu anlamına gelmez. Bir insanın itiraz etmekten korkması anlaşılabilir; fakat bu korkunun başkalarını sürekli belirsizlikte bırakması yine de sorun yaratabilir.
Deniz'in çalıştığı şirkette de benzer bir durum yaşanıyordu. Ekip toplantılarında herkes yöneticinin önerisini kabul ediyor, ancak toplantıdan sonra özel mesajlarda planın uygulanamaz olduğunu söylüyordu. Birkaç proje gecikince Deniz, insanların neden açıkça konuşmadığını anlamaya çalıştı.
Bir ekip arkadaşı ona şu cevabı verdi:
“Toplantıda itiraz edersek sorun çıkaran kişi oluyoruz. Sessiz kalırsak en azından kimse bizi hedef almıyor.”
Deniz ilk kez sorunun yalnızca insanların iletişim becerilerinden kaynaklanmadığını fark etti. Bazen açık iletişim çağrısı yapmak yetmezdi; insanların açıkça konuşabilecekleri güvenli bir ortam da oluşturmak gerekiyordu.
Bu nedenle pasif agresyonu anlamak, yalnızca bireylerin davranışlarını incelemek değil, o davranışların geliştiği ortamı da değerlendirmek anlamına gelir.
5. Bölüm: Erkeklerin Çözüm Arayışı, Kadınların İlişkiyi Anlama Çabası mı?
Deniz ile Ece arasındaki anlaşmazlık, sık karşılaşılan başka bir tartışmayı da gündeme getiriyordu: İnsanlar neden aynı soruna farklı tepkiler verir?
Deniz'in ilk tepkisi, taşınma kararını yeniden değerlendirmek ve alternatifler oluşturmaktı. Ece'nin ilk ihtiyacıysa yaşadığı kaygının ve kaybetme korkusunun görülmesiydi.
Deniz bir akşam masaya oturup bir kâğıda üç seçenek yazdı: Taşınmak, mevcut şehirde kalmak veya bir süre uzaktan çalışmayı denemek.
“Bence sorunu çözebiliriz,” dedi. “Şirketle konuşurum. Üç ay deneme süresi isteyebilirim. Sen de işini hemen bırakmak zorunda kalmazsın.”
Ece kâğıda baktı.
“Bunları düşünmen güzel ama ben hâlâ neden benimle önceden konuşmadığını anlamaya çalışıyorum.”
Deniz sustu. Ona göre seçenekler üretmek, Ece'nin kaygılarını ciddiye aldığını göstermenin bir yoluydu. Ece ise çözüm önerilerinden önce karar sürecinde kendisine yer verilmesini istiyordu.
Bu sahneyi erkeklerin daima çözüm odaklı, kadınların ise daima empatik olduğu şeklinde yorumlamak kolay olurdu. Fakat böyle bir genelleme hem erkeklerin hem de kadınların gerçek deneyimlerini daraltır.
Çözüm üretmek, plan yapmak ve strateji geliştirmek cinsiyete özgü beceriler değildir. Aynı şekilde duyguları anlamak, ilişkileri önemsemek ve empati kurmak da yalnızca kadınlara ait özellikler değildir.
İnsanlar bu becerileri yetiştirilme biçimlerinden, kişiliklerinden, deneyimlerinden ve içinde bulundukları koşullardan etkilenerek geliştirir. Bazı erkekler çocukluklarından itibaren sorunları kendi başlarına çözmeye teşvik edilirken duygularını ifade etmeleri konusunda daha az desteklenebilir. Bazı kadınlar ise başkalarının ihtiyaçlarını gözetmeye daha fazla yönlendirilebilir. Ancak bunlar evrensel kurallar değil, toplumsal beklentilerden etkilenebilen eğilimlerdir.
Deniz'in stratejik yaklaşımının güçlü bir tarafı vardı: Sorunu somutlaştırıyor, uygulanabilir seçenekler geliştiriyor ve belirsizliği azaltmaya çalışıyordu.
Ece'nin ilişkisel yaklaşımının da güçlü bir tarafı vardı: Kararın duygusal sonuçlarını görüyor, ortak yaşamlarının nasıl etkileneceğini düşünüyor ve karar sürecindeki güven duygusuna dikkat ediyordu.
Sorun, bu iki yaklaşımın birbirine karşı kullanılmasıydı.
Deniz, çözüm sunarken dinlemeyi ihmal ediyordu. Ece, anlaşılmayı beklerken ihtiyacını açıkça ifade etmiyordu.
İkisinin de geliştirmesi gereken bir beceri vardı: Birinin duygusunu anlamakla sorunu çözmek birbirinin alternatifi değildi.
Önce anlamak, sonra birlikte çözüm üretmek mümkündü.
6. Bölüm: Kırgınlık Birikince Küçük Davranışlar Büyür
Taşınma meselesinin üzerinden birkaç hafta geçti. Bir pazar sabahı Deniz, Ece'nin telefonunda yeni bir ev ilanına baktığını gördü. İlan, taşınmayı düşündükleri şehirdeydi.
Deniz heyecanlandı.
“Demek sen de araştırmaya başlamışsın!”
Ece telefonunu kapattı.
“İnternette karşıma çıktı, baktım sadece.”
Deniz konuyu uzatmadı. Ancak akşam Ece'nin bir arkadaşıyla konuşurken duyduğu cümle onu rahatsız etti:
“Bazı insanlar kendi hayatlarıyla ilgili kararları çoktan veriyor. Sonra da sana fikir soruyormuş gibi yapıyor.”
Deniz, bu sözlerin kendisi hakkında olduğunu düşündü. Ece'yle konuşmak istediğinde ise Ece yine konuyu geçiştirdi.
“Yanlış anladın, sana söylemedim.”
Deniz'in içindeki öfke büyüdü. Ertesi gün Ece bir konuda yardım istediğinde Deniz, “Sen zaten her şeyi kendin halledebiliyorsun.” diye karşılık verdi.
Bu cümleyle birlikte roller bir ölçüde değişmişti. Artık yalnızca Ece değil, Deniz de kırgınlığını dolaylı bir yoldan ifade ediyordu.
Pasif agresif iletişim çoğu zaman tek kişinin davranışlarıyla sınırlı kalmayabilir. Bir tarafın imalı konuşması, diğer tarafın savunmaya geçmesine yol açabilir. Savunmaya geçen kişi karşılık olarak soğuk davranabilir veya yardımı esirgeyebilir. İlk kişi bunu yeni bir reddedilme işareti olarak yorumlayabilir ve daha da içine kapanabilir.
Böylece küçük bir kırgınlık, karşılıklı bir davranış döngüsüne dönüşür.
Bu döngüde herkes kendisini tepkisini vermek zorunda kalmış biri olarak görebilir:
“Önce o yaptı.”
“Ben sadece karşılık verdim.”
“Beni anlamasını istedim.”
“Bana açıkça söylemedi.”
İlişkideki sorun giderek ilk anlaşmazlıktan uzaklaşır. Artık mesele taşınmak değil, kimin kime ne kadar değer verdiğini kanıtlama mücadelesidir.
Üstelik bu süreçte iki taraf da diğerinin zihnini okumaya çalışır. Bir bakışa, gecikmiş bir mesaja veya kısa bir cevaba farklı anlamlar yüklenir. Kanıtlanmamış varsayımlar, gerçeklerin yerini alır.
Burada kendimize şu soruyu sormak önemli:
Birinin davranışından incindiğimizde, gerçekten ne olduğunu biliyor muyuz, yoksa yaşadığımız duyguyu karşımızdaki kişinin niyetiyle mi karıştırıyoruz?
Örneğin geç cevap veren birinin bizi önemsemediğini düşünebiliriz. Oysa gecikmenin nedeni yoğunluk, yorgunluk veya başka bir sorun olabilir. Tekrarlayan davranışlar elbette değerlendirilmelidir; ancak niyet hakkında kesin bir yargıya varmadan önce açıklama istemek, gereksiz çatışmaları önleyebilir.
7. Bölüm: Sessizliği Bozan Konuşma
Bir akşam Deniz, Ece'ye birlikte yürüyüşe çıkmayı teklif etti. Hava soğuktu ama ikisi de evde oturup aynı konuyu düşünmekten yorulmuştu.
Bir süre sessizce yürüdüler. Sonra Deniz durdu.
“Sana bir şey söylemek istiyorum,” dedi. “Son zamanlarda neye kızdığını anlamaya çalışırken kendimi sürekli sınava giriyormuş gibi hissediyorum. Doğru cevabı bulamazsam yeni bir sorun çıkacakmış gibi geliyor.”
Ece önce savunmaya geçmek istedi. “Ben de senin her şeyi kendi başına kararlaştırmandan yoruldum.” diyecekti. Ancak bir an durdu.
“Sanırım sana kızdığımı söylemekten çekiniyorum,” dedi. “Çünkü tartışma başladığında hemen çözüm arıyorsun. Ben daha ne hissettiğimi anlatamadan konu kapanmış oluyor. Sonra senin beni anlamadığını düşünüyorum ve konuşmayı kesiyorum.”
Deniz bir süre düşündü.
“Ben de bir sorun çıktığında çözüm bulursam sana yardımcı olduğumu sanıyorum. Belki de bazen önce dinlemem gerekiyor.”
Bu konuşma her şeyi bir anda düzeltmedi. Ancak ilk kez ikisi de karşısındaki insanı değiştirmeye çalışmak yerine kendi davranışını tarif ediyordu.
Deniz, Ece'ye şu soruyu sordu:
“Taşınma meselesinde seni en çok korkutan şey ne?”
Ece bu kez yalnızca “Bilmiyorum.” demedi.
“İşimden vazgeçmek zorunda kalmaktan korkuyorum. Bir de oraya gidersek kendi hayatımı senin kariyerinin etrafında kurmuş gibi hissedeceğim. Senin başarına karşı değilim. Ama benim de kendi hedeflerim var ve bunların görünmez olmasını istemiyorum.”
Deniz'in zihninde yeni seçenekler oluştu. Ancak bu kez hemen sıralamadı.
“Bunu böyle hissettiğini bilmiyordum,” dedi. “İstersen önce senin işin açısından hangi seçeneklerin mümkün olduğunu konuşalım. Sonra benim işimle ilgili alternatiflere bakalım.”
Ece de kendi payına düşen sorumluluğu fark etti.
“Ben de sana kızdığımda imalı konuşmak yerine neye kırıldığımı söylemeye çalışacağım. Ama bazen hemen konuşamayabilirim. Biraz zamana ihtiyacım olursa bunu sana açıklayacağım.”
İşte bu, pasif agresif davranışları azaltmak için önemli bir adımdı: Duyguyu inkâr etmeden, karşı tarafı tahmin yürütmeye zorlamadan ifade etmek.
Bir insanın duygusunu açıkça dile getirmesi, her zaman karşısındakinin istediği cevabı alacağı anlamına gelmez. Deniz, Ece'nin kaygılarını anlamış olsa bile taşınma konusunda farklı bir görüşe sahip olabilirdi. Ece, Deniz'in kariyer hedeflerini kabul etse bile taşınmayı istemeyebilirdi.
Bu beklentiler herkeste aynı şekilde görülmez ve belirli bir kültüre özgü de değildir. Farklı toplumlarda, ailelerde ve kurumlarda benzer davranış kalıpları farklı biçimlerde ortaya çıkabilir.
Örneğin bir çalışan, yöneticisinin gerçekçi olmayan bir teslim tarihi belirlediğini düşünmesine rağmen “Bu süre mümkün değil.” diyemeyebilir. Bunun yerine işi kabul eder, ardından gerekli adımları geciktirir veya sürekli küçük sorunlar yaşar. Yönetici çalışanın isteksiz olduğunu düşünürken çalışan, itiraz etmenin kariyerini tehlikeye atacağından korkuyor olabilir.
Benzer bir durum aile içinde de yaşanabilir. Bir kişi, istemediği bir davete doğrudan hayır diyemediği için son anda gitmekten vazgeçebilir. Böylece hem isteğini açıkça ifade etmemiş hem de diğer kişinin planlarını aksatmış olur.
Burada tarihsel ve toplumsal açıdan üzerinde durulması gereken nokta şudur: İnsanların duygularını ifade etme biçimleri yalnızca kişisel tercihlerinden ibaret değildir. İçinde bulundukları güç ilişkileri, toplumsal beklentiler ve açıkça konuşmanın olası sonuçları da bu biçimi etkileyebilir.
Öte yandan bu durum, dolaylı davranışların her zaman haklı veya zararsız olduğu anlamına gelmez. Bir insanın itiraz etmekten korkması anlaşılabilir; fakat bu korkunun başkalarını sürekli belirsizlikte bırakması yine de sorun yaratabilir.
Deniz'in çalıştığı şirkette de benzer bir durum yaşanıyordu. Ekip toplantılarında herkes yöneticinin önerisini kabul ediyor, ancak toplantıdan sonra özel mesajlarda planın uygulanamaz olduğunu söylüyordu. Birkaç proje gecikince Deniz, insanların neden açıkça konuşmadığını anlamaya çalıştı.
Bir ekip arkadaşı ona şu cevabı verdi:
“Toplantıda itiraz edersek sorun çıkaran kişi oluyoruz. Sessiz kalırsak en azından kimse bizi hedef almıyor.”
Deniz ilk kez sorunun yalnızca insanların iletişim becerilerinden kaynaklanmadığını fark etti. Bazen açık iletişim çağrısı yapmak yetmezdi; insanların açıkça konuşabilecekleri güvenli bir ortam da oluşturmak gerekiyordu.
Bu nedenle pasif agresyonu anlamak, yalnızca bireylerin davranışlarını incelemek değil, o davranışların geliştiği ortamı da değerlendirmek anlamına gelir.
5. Bölüm: Erkeklerin Çözüm Arayışı, Kadınların İlişkiyi Anlama Çabası mı?
Deniz ile Ece arasındaki anlaşmazlık, sık karşılaşılan başka bir tartışmayı da gündeme getiriyordu: İnsanlar neden aynı soruna farklı tepkiler verir?
Deniz'in ilk tepkisi, taşınma kararını yeniden değerlendirmek ve alternatifler oluşturmaktı. Ece'nin ilk ihtiyacıysa yaşadığı kaygının ve kaybetme korkusunun görülmesiydi.
Deniz bir akşam masaya oturup bir kâğıda üç seçenek yazdı: Taşınmak, mevcut şehirde kalmak veya bir süre uzaktan çalışmayı denemek.
“Bence sorunu çözebiliriz,” dedi. “Şirketle konuşurum. Üç ay deneme süresi isteyebilirim. Sen de işini hemen bırakmak zorunda kalmazsın.”
Ece kâğıda baktı.
“Bunları düşünmen güzel ama ben hâlâ neden benimle önceden konuşmadığını anlamaya çalışıyorum.”
Deniz sustu. Ona göre seçenekler üretmek, Ece'nin kaygılarını ciddiye aldığını göstermenin bir yoluydu. Ece ise çözüm önerilerinden önce karar sürecinde kendisine yer verilmesini istiyordu.
Bu sahneyi erkeklerin daima çözüm odaklı, kadınların ise daima empatik olduğu şeklinde yorumlamak kolay olurdu. Fakat böyle bir genelleme hem erkeklerin hem de kadınların gerçek deneyimlerini daraltır.
Çözüm üretmek, plan yapmak ve strateji geliştirmek cinsiyete özgü beceriler değildir. Aynı şekilde duyguları anlamak, ilişkileri önemsemek ve empati kurmak da yalnızca kadınlara ait özellikler değildir.
İnsanlar bu becerileri yetiştirilme biçimlerinden, kişiliklerinden, deneyimlerinden ve içinde bulundukları koşullardan etkilenerek geliştirir. Bazı erkekler çocukluklarından itibaren sorunları kendi başlarına çözmeye teşvik edilirken duygularını ifade etmeleri konusunda daha az desteklenebilir. Bazı kadınlar ise başkalarının ihtiyaçlarını gözetmeye daha fazla yönlendirilebilir. Ancak bunlar evrensel kurallar değil, toplumsal beklentilerden etkilenebilen eğilimlerdir.
Deniz'in stratejik yaklaşımının güçlü bir tarafı vardı: Sorunu somutlaştırıyor, uygulanabilir seçenekler geliştiriyor ve belirsizliği azaltmaya çalışıyordu.
Ece'nin ilişkisel yaklaşımının da güçlü bir tarafı vardı: Kararın duygusal sonuçlarını görüyor, ortak yaşamlarının nasıl etkileneceğini düşünüyor ve karar sürecindeki güven duygusuna dikkat ediyordu.
Sorun, bu iki yaklaşımın birbirine karşı kullanılmasıydı.
Deniz, çözüm sunarken dinlemeyi ihmal ediyordu. Ece, anlaşılmayı beklerken ihtiyacını açıkça ifade etmiyordu.
İkisinin de geliştirmesi gereken bir beceri vardı: Birinin duygusunu anlamakla sorunu çözmek birbirinin alternatifi değildi.
Önce anlamak, sonra birlikte çözüm üretmek mümkündü.
6. Bölüm: Kırgınlık Birikince Küçük Davranışlar Büyür
Taşınma meselesinin üzerinden birkaç hafta geçti. Bir pazar sabahı Deniz, Ece'nin telefonunda yeni bir ev ilanına baktığını gördü. İlan, taşınmayı düşündükleri şehirdeydi.
Deniz heyecanlandı.
“Demek sen de araştırmaya başlamışsın!”
Ece telefonunu kapattı.
“İnternette karşıma çıktı, baktım sadece.”
Deniz konuyu uzatmadı. Ancak akşam Ece'nin bir arkadaşıyla konuşurken duyduğu cümle onu rahatsız etti:
“Bazı insanlar kendi hayatlarıyla ilgili kararları çoktan veriyor. Sonra da sana fikir soruyormuş gibi yapıyor.”
Deniz, bu sözlerin kendisi hakkında olduğunu düşündü. Ece'yle konuşmak istediğinde ise Ece yine konuyu geçiştirdi.
“Yanlış anladın, sana söylemedim.”
Deniz'in içindeki öfke büyüdü. Ertesi gün Ece bir konuda yardım istediğinde Deniz, “Sen zaten her şeyi kendin halledebiliyorsun.” diye karşılık verdi.
Bu cümleyle birlikte roller bir ölçüde değişmişti. Artık yalnızca Ece değil, Deniz de kırgınlığını dolaylı bir yoldan ifade ediyordu.
Pasif agresif iletişim çoğu zaman tek kişinin davranışlarıyla sınırlı kalmayabilir. Bir tarafın imalı konuşması, diğer tarafın savunmaya geçmesine yol açabilir. Savunmaya geçen kişi karşılık olarak soğuk davranabilir veya yardımı esirgeyebilir. İlk kişi bunu yeni bir reddedilme işareti olarak yorumlayabilir ve daha da içine kapanabilir.
Böylece küçük bir kırgınlık, karşılıklı bir davranış döngüsüne dönüşür.
Bu döngüde herkes kendisini tepkisini vermek zorunda kalmış biri olarak görebilir:
“Önce o yaptı.”
“Ben sadece karşılık verdim.”
“Beni anlamasını istedim.”
“Bana açıkça söylemedi.”
İlişkideki sorun giderek ilk anlaşmazlıktan uzaklaşır. Artık mesele taşınmak değil, kimin kime ne kadar değer verdiğini kanıtlama mücadelesidir.
Üstelik bu süreçte iki taraf da diğerinin zihnini okumaya çalışır. Bir bakışa, gecikmiş bir mesaja veya kısa bir cevaba farklı anlamlar yüklenir. Kanıtlanmamış varsayımlar, gerçeklerin yerini alır.
Burada kendimize şu soruyu sormak önemli:
Birinin davranışından incindiğimizde, gerçekten ne olduğunu biliyor muyuz, yoksa yaşadığımız duyguyu karşımızdaki kişinin niyetiyle mi karıştırıyoruz?
Örneğin geç cevap veren birinin bizi önemsemediğini düşünebiliriz. Oysa gecikmenin nedeni yoğunluk, yorgunluk veya başka bir sorun olabilir. Tekrarlayan davranışlar elbette değerlendirilmelidir; ancak niyet hakkında kesin bir yargıya varmadan önce açıklama istemek, gereksiz çatışmaları önleyebilir.
7. Bölüm: Sessizliği Bozan Konuşma
Bir akşam Deniz, Ece'ye birlikte yürüyüşe çıkmayı teklif etti. Hava soğuktu ama ikisi de evde oturup aynı konuyu düşünmekten yorulmuştu.
Bir süre sessizce yürüdüler. Sonra Deniz durdu.
“Sana bir şey söylemek istiyorum,” dedi. “Son zamanlarda neye kızdığını anlamaya çalışırken kendimi sürekli sınava giriyormuş gibi hissediyorum. Doğru cevabı bulamazsam yeni bir sorun çıkacakmış gibi geliyor.”
Ece önce savunmaya geçmek istedi. “Ben de senin her şeyi kendi başına kararlaştırmandan yoruldum.” diyecekti. Ancak bir an durdu.
“Sanırım sana kızdığımı söylemekten çekiniyorum,” dedi. “Çünkü tartışma başladığında hemen çözüm arıyorsun. Ben daha ne hissettiğimi anlatamadan konu kapanmış oluyor. Sonra senin beni anlamadığını düşünüyorum ve konuşmayı kesiyorum.”
Deniz bir süre düşündü.
“Ben de bir sorun çıktığında çözüm bulursam sana yardımcı olduğumu sanıyorum. Belki de bazen önce dinlemem gerekiyor.”
Bu konuşma her şeyi bir anda düzeltmedi. Ancak ilk kez ikisi de karşısındaki insanı değiştirmeye çalışmak yerine kendi davranışını tarif ediyordu.
Deniz, Ece'ye şu soruyu sordu:
“Taşınma meselesinde seni en çok korkutan şey ne?”
Ece bu kez yalnızca “Bilmiyorum.” demedi.
“İşimden vazgeçmek zorunda kalmaktan korkuyorum. Bir de oraya gidersek kendi hayatımı senin kariyerinin etrafında kurmuş gibi hissedeceğim. Senin başarına karşı değilim. Ama benim de kendi hedeflerim var ve bunların görünmez olmasını istemiyorum.”
Deniz'in zihninde yeni seçenekler oluştu. Ancak bu kez hemen sıralamadı.
“Bunu böyle hissettiğini bilmiyordum,” dedi. “İstersen önce senin işin açısından hangi seçeneklerin mümkün olduğunu konuşalım. Sonra benim işimle ilgili alternatiflere bakalım.”
Ece de kendi payına düşen sorumluluğu fark etti.
“Ben de sana kızdığımda imalı konuşmak yerine neye kırıldığımı söylemeye çalışacağım. Ama bazen hemen konuşamayabilirim. Biraz zamana ihtiyacım olursa bunu sana açıklayacağım.”
İşte bu, pasif agresif davranışları azaltmak için önemli bir adımdı: Duyguyu inkâr etmeden, karşı tarafı tahmin yürütmeye zorlamadan ifade etmek.
Bir insanın duygusunu açıkça dile getirmesi, her zaman karşısındakinin istediği cevabı alacağı anlamına gelmez. Deniz, Ece'nin kaygılarını anlamış olsa bile taşınma konusunda farklı bir görüşe sahip olabilirdi. Ece, Deniz'in kariyer hedeflerini kabul etse bile taşınmayı istemeyebilirdi.